A walk to remember..

ลาหนึ่งอาทิตย์

ไปเชียงใหม่พรุ่งนี้เช้า ด้วยสายการบิน air asia

พกสองแสบ เจ้าสาม กับเจ้าสี่ไปด้วย เพื่อจะเอาไปฝากให้ย่าเค้าเลี้ยงที่ลำพูน

ที่บ้านกทม. คงเงียบสงบสุขไปได้ซักเดือน (แต่คงคิดถึงแน่เลย)

ช่วงนี้เจ้าสี่ยิ่งชอบมาอ้อนๆ แถมทำตาเหลือบๆ มองน้าแบบหวานฉ่ำ น่ารักเป็นที่สุด (แต่หักลบกับความแสบแล้ว... เอ่อ..)

เวลาเรากางมือออก.. เจ้าหลุยจะลีลา ค่อยๆ ทำเป็นเดินมา ตวัดสายตาให้ ทำตาเยิ้ม แล้วโผเข้ากอด..

กี๊ด.. หลง... เจ้าเด็กคนนี้มีดวงตาบาดหัวใจน้ายิ่งนัก..

ไปเชียงใหม่คราวนี้ กังวลอะไรรู้ป่ะ..

กังวลว่าจะไม่ได้วิ่ง 5555+

ติดวิ่งจริงจัง.. แถมตอนนี้สามารถวิ่งแบบจ๊อกกิ้งติดต่อกันได้เป็นเวลานานโดยไม่เหนื่อย

จากที่ตอนแรกสุด จะเดิน 2 นาที สลับวิ่ง 2 นาที รวมเป็นเวลาครึ่งชม.ก็เหนื่อยแฮ่ก

จนตอนนี้เดินสองนาที สลับวิ่ง 20 นาที เป็นเวลาหนึ่งชม. ก็ยังชิวๆ (ขาหายเดี้ยงแล้วด้วย)

เห็นว่าตัวเองอึดขึ้นเรื่อยๆ แล้วมีความสุข.. กลัวว่าไม่ได้วิ่งซักอาทิตย์ เดี๋ยวต้องกลับไปเริ่มใหม่อีก

พอออกกำลังกายทุกวัน แล้วก็มีประโยชน์อีกอย่างคือ เราจะระวังเรื่องการกินมากขึ้น

ใครว่าออกกำลังแล้วจะยิ่งกินนะ

ตอนนี้เรากินน้อยลง เพราะรู้สึกว่า.. เฮ้ย.. วิ่งเหนื่อยจะตาย กว่าจะใช้พลังงานไปได้ซัก 100 calories จะยอมกินตามใจปากแค่สิบวินาทีเอามันกลับเข้าไป

ไม่คุ้มกันเลย..

ไม่ใช่ว่าเราตั้งใจจะลดความอ้วนอะไรหรอกนะ.. ตอนนี้รู้สึกอย่างเดียวว่าชอบวิ่ง ชอบให้ร่างกายเสียเหงื่อ และชอบความรู้สึกที่ไม่หิว ไม่อิ่ม

รู้สึกร่างกายมันมีพลังมาก.. จิตใจก็พลอยจะแข็งแกร่งตามไปด้วย

ตอนนี้สังเกตตัวเอง

ดีใจอย่างหนึ่งที่ความรู้สึกอยากกินนั่น อยากกินนี่ลดไปเยอะมากๆ

มนุษย์ติดกับดักชีวิต สาเหตุใหญ่สาเหตุนึงก็คือความต้องการตามใจปากนี่แหละ

พอความรู้สึกนี้ลดน้อยลง.. ชีวิตก็เป็นอิสระมากขึ้นจริงๆ

ไม่ต้องคอยให้ความอยากนำชีวิต ต้องถ่อไปไหนเพื่อไปกินอะไร..

กินอะไรก็ได้.. หนึ่งอิ่มเหมือนกัน..

House มาแระ.. ไปดูก่อนล่ะ.. เจอกันอาทิตย์หน้าเลยนะคะ.. จะได้ไม่ต้องมาคลิกดูกันบ่อยๆ

^^

<< งานรับประกาศของหลิง